Hardware: hard game. Faster game over.

1. De setting

De start-upwereld is verliefd op software: sprints, releases, growth hacks. Vandaag deployen, morgen tweaken. In dat decor voelt hardware snel ouderwets, traag, duur en lastig. Tot je met Ashkan van Exoligamentz praat. We blijken allebei aan dezelfde schoolbanken in Roeselare gezeten te hebben, met dertig jaar verschil; hij als zoon van een politieke vluchteling uit Iran, ik als dorpsjongen uit Kortemark.

Niet langer in de klas, maar in de cockpit met één vraag in het midden: wat vraagt het om meer dan tien jaar lang aan één stuk fysieke innovatie vast te houden? Dit gesprek gaat over vingerblessures op de mat die eindigen in een patent, over een universiteit waar er nog geen blauwdruk bestond voor de student-innovator, en over honderden prototypes, IOF-dossiers, een pandemie en grote merken aan de lijn. Het gaat over het verschil tussen een idee hebben en het tien jaar blijven verdedigen tegen alles wat sneller en makkelijker lijkt. Wie deze cockpitgesprek uit stapt met alleen een mooi verhaal, mist de pointe. De echte pointe is de vraag: welk deel van jouw business durf jij zo hard te maken dat je er geen excuus meer rond kunt bouwen?

2. Van “dom verklaard” naar zwaarste richting

Ashkan begint in het lager onderwijs met het slechtste diploma van de klas. Een leerkracht duwt hem richting BSO en de verwachtingen zijn laag. In dat lokaal zit zijn moeder, sinds 1991 in België, die haar zoon rustig maar scherp verdedigt tijdens het oudercontact. Dat beeld brandt zich vast en wordt een stille afspraak: als zij haar leven omgooit voor zijn toekomst, dan zal hij haar niet meer opzadelen met extra zorgen. Haar opoffering als alleenstaande ouder was al zwaar genoeg.

Nadat hij de directeur heeft overtuigd om hem toch toe te laten, draait hij in het middelbaar het script om. Waar men zegt “minder wiskunde nemen”, kiest hij juist de richting met het meeste wiskunde. Niet omdat dat leuk is, maar omdat hij weigert dat iemand bepaalt wat hij wel of niet aankan. Dat oudercontact in het zesde leerjaar werd geen brandstof, maar een grens: niet om hen te tonen dat hij het kon, maar om zijn moeder nooit meer in zo’n gesprek te laten staan.

3. Een handschoen geboren in de blok

Na het middelbaar volgt diergeneeskunde in Gent: intensief, zwaar en een nucleaire aanval op je brein. Parallel ontdekt hij vechtsporten zoals shootfighting en Brazilian jiu-jitsu. Op de mat breken zijn vingers hem bijna door zwaar belaste ligamenten, waarbij sporttape meer gedoe dan oplossing blijkt. Hij kijkt ernaar met de bril van een medisch geschoolde vechter en vraagt zich af wat dit op lange termijn met je handen doet.

Tijdens een nacht blokken virologie valt de klik: geen tape meer, maar een soft-exoskelet in handschoenvorm dat normale bewegingen toelaat en abnormale minimaliseert. Hij tekent het idee, verstuurt de schets aangetekend naar zichzelf voor de datumstempel en beslist: dit wordt serieus werk.

4. Student-ondernemer zonder handleiding

Met zijn student-ondernemer-statuut klopt hij aan bij textielkunde en tech transfer. Daar ontdekt hij dat er wel een statuut is, maar geen traject voor een student die zelf met een technisch concept komt en er onderzoek rond wil bouwen. Na twee jaar opent hij zelf een pad en werkt met prof. Lieva Van Langenhove een IOF-dossier uit van 100.000 euro.

De eerste ronde wordt afgekeurd, omdat het de eerste keer was dat zo’n onderzoeksproject vanuit een studentenidee werd ingediend. In plaats van te plooien, stapt hij naar de vice-rector met de vraag of de afwijzing aan de inhoud ligt of aan het feit dat het systeem er niet op voorzien is. Na de bevestiging dat men niet tegen het project is, verbetert hij het dossier. De tweede ronde wordt goedgekeurd en zijn case wordt later de handleiding die er voorheen niet was.

5. Hardware, hard game

Na de goedkeuring begint de echte test met onderzoek, prototypes en materiaalkeuzes. Hij krijgt te maken met fabrieken die geen rollback kennen en een pandemie die toeslaat net als hij wil versnellen. Waar softwareteams in sprints werken, werkt hij in seizoenen. Elke iteratie kost tijd en geld; een fout is geen nieuwe build, maar verloren doorlooptijd en verbrand budget. Elke stap vooruit moet door drie filters: technisch, produceerbaar en betaalbaar.

Tien jaar lang blijft hij op die ene lijn zonder pivots naar makkelijkere producten of side-projectjes. De kern blijft: vingers beschermen zonder de sport te verraden. Hardware is een hard game, maar precies daardoor slijpt het de ondernemer die het aandurft.

6. “Nee” tegen snelle legitimiteit

Op een bepaald moment bellen grote sportmerken. Voor veel founders is dat de jackpot vanwege het logo en bereik, maar Ashkan houdt de handrem erop. De vraag is of de deal zijn product dient of vooral hún merk. Als de balans niet klopt, is een snelle deal een shortcut naar spijt. Liever traag en zuiver dan snel en krom.

Dit zijn beslissingen waar geen LinkedIn-post bij komt kijken; niemand ziet ze, behalve jij en je spiegel. Hier toont hardware zijn scherpte: je kunt minder verbergen achter een mooie interface. Als de handschoen niet doet wat hij moet doen, voel je dat meteen.

7. Eerste klanten, eerste bevestiging

Tien jaar na de eerste schets volgt het examen met een versie die de minimumvereisten haalt. Geen grote launch, maar bewust klein. De eerste paren gaan naar sporters die weten hoe vingerpijn voelt. De feedback is klinisch helder: sporters merken dat gewrichten soepeler blijven en trainen voor het eerst in jaren zonder pijn. In de stilte na de training wordt het traject concreet; niet in een persbericht, maar in een hand die nog volledig functioneert.

8. Lessons uit de cockpit

  • Hardere context, scherpere keuzes: Hardware vergeeft minder, wat dwingt tot scherpe keuzes in budget en tijd, en zorgt dat je alleen verkoopt wat echt bij de klant past.
  • Geen kader? Ontwerp het: Ashkan wachtte niet op een programma voor student-innovators maar schreef het zelf. Ondernemers moeten niet wachten op perfecte omstandigheden maar eigen spelregels neerzetten.
  • Eén idee, een heel lange adem: Tien jaar bouwen aan één product is concentratie, geen traagheid. Ondernemen gaat verder dan features; het gaat om het traject.
  • “Nee” als power move: Bewust nee zeggen tegen grote namen beschermt je product, merk en marges, wat vertrouwen bouwt.
  • Realiteit boven presentatie: Echte validatie zit in gebruik, niet in slidedecks. Gebruikers die blijven zijn de ultieme sanity check.

Delen