Elke organisatie vertelt zichzelf hetzelfde verhaal: sommige mensen hebben het, de meeste niet. De rainmaker is in dat verhaal een natuurtalent, en de rest van het team mag blij zijn dat hij er is. Het is een geruststellend verhaal, want het ontslaat iedereen van de plicht om het te leren. Het is ook aantoonbaar fout.
Het experiment dat niemand wilde doen
Boris Groysberg volgde ruim duizend sterrenanalisten op Wall Street, mensen die jaar na jaar tot de besten van hun vak werden gerekend (Groysberg 2010). Toen die sterren van werkgever veranderden, gebeurde er iets dat de talentmythe niet kan verklaren: hun prestaties zakten meteen, en ze bleven jaren onder hun oude niveau, tot vijf jaar na de overstap. Zelfde mens, zelfde talent, ander huis, minder regen.
De verklaring zat niet in de persoon maar in wat rond de persoon stond: de collega’s die dossiers aandroegen, de interne netwerken, de reputatie van het huis, de systemen en routines. Veelzeggend detail: sterren die met hun volledige team verhuisden, leden geen prestatieverlies. Het talent was niet draagbaar. Het systeem wel.
Regen is een teamsport die er niet zo uitziet
Vertaal dat naar de rainmaker in je eigen bedrijf. Wat eruitziet als persoonlijke magie is in werkelijkheid een samenspel: de referenties die het bedrijf opbouwde, de collega’s die het werk waarmaken dat hij belooft, de verhalen die hij kan vertellen omdat anderen ze schreven. De rainmaker is echt, zijn talent is echt, maar de regen valt uit een wolk die het hele bedrijf samen vormt. Ik zie het al twintig jaar in klantentrajecten: de sterke verkoper die vertrekt, en de omzet die niet in zijn koffer blijkt te zitten, of net wel, omdat niemand de relatie ooit breder maakte dan die ene naam. Wie dat ziet, stelt een andere vraag. Niet: hoe vind ik nog zo’n talent? Wel: hoe maak ik de wolk groter?
Aanleerbaar, dus overdraagbaar
Ford Harding schreef er dertig jaar geleden al de klassieker over: professionals die nog nooit iets verkocht hadden, worden betrouwbare rainmakers wanneer je het vak opdeelt in leerbare stukken, van netwerken tot het eerste gesprek (Harding 2008). Dat is geen pleidooi om van elke expert een verkoper te maken. Het is de vaststelling dat het gedrag van de rainmaker, zichtbaar gemaakt en geoefend, overdraagbaar is. Wat niet overdraagbaar is, is de mythe.
Talent is niet draagbaar. Het systeem wel.
Concreet: vraag je beste rainmaker om één week bij te houden wat hij doet vóór, tijdens en na elk klantcontact. Leg die lijst naast wat je team doet. Het verschil is geen talent, het is een leerplan.
Referenties
- Groysberg, Boris. 2010. Chasing Stars: The Myth of Talent and the Portability of Performance. Princeton: Princeton University Press.
- Groysberg, Boris, Ashish Nanda, and Nitin Nohria. 2004. “The Risky Business of Hiring Stars.” Harvard Business Review, May 2004.
- Harding, Ford. 2008. Rain Making: Attract New Clients No Matter What Your Field. 2nd ed. Avon, MA: Adams Media.
Reeks · Van rainmaker naar rainmaking · Add Business
Verder denken over dit navigatiepunt?
Dit inzicht staat niet op zich. Ontdek de andere delen van deze reeks en zet de volgende stap in je eigen koers.

